ماه نوامبر مصادف با اواخر ابان 1390 به همراه هيئتي از ستاد حقوق بشر قوه قضائيه و وزارت خارجه سفري به نيويورك داشتيم حضور من در ا ين هيئت به جهت مسئوليتي است كه در كميته حقوق بشر مجلس دارم. هدف از اين سفر در دست گرفتن فضاي رسانه اي و افكار عمومي و تبيين حقايق حقوق بشري در ايران است چرا كه قرار است قطعنامه اي با موضوع حقوق بشر عليه ايران در كميته سوم مجمع عمومي سازمان ملل صادر گردد        .
مي بايست از اين فرصت براي بيان مظلوميت جمهوري اسلامي ايران و بيان غرض ورزي كشورهاي غربي و آمريكا و رژيم صهيونيستي عليه ايران و استفاده ابزاري از مسئله حقوق بشر استفاده نمود. جلسات با سفراي كشورهاي سازمان همكاريهاي اسلامي و نيز سفراي كشورهاي غير متعهد در نيويورك نيز جزء برنامه هاي اين سفر بود با اين هدف كه تعداد آراء به قطعنامه هر چه كمتر گردد. هر چند كه قطعنامه با 82 راي موافق و 32‌راي مخالف و 59 راي ممتنع به تصويب رسيد و البته به فاصله چند روز سه قطعنامه عليه ايران تصويب شد كه دوتاي ديگر آن:
 1- قطعنامه‌اي كه عربستان و آمريكا باني آن بودند كه موضوع آن اتهام ترور سفير عربستان بود كه تنها با 9 راي مخالف به تصويب رسيد و متاسفانه كشورهاي اسلامي هم به آن راي مثبت يا ممتنع دادند.
2 - قطعنامه شوراي حكام آژانس انرژي اتمي  كه همزماني اين سه قطعنامه و شتاب و تعجيل در صدور آنها نشان از استيصال غرب در مقابل ايران و هراس از نفوذ تفكر انقلاب اسلامي ايران در دل ملتهاي منطقه دارد و اينكه غرب و آمريكا و اسرائيل نگران تكثير الگوي انقلاب اسلامي ايران هستند و به همين دليل پروژه ايران هراسي را در رأس برنامه هاي خود دارند و بسياري از اين كشورها از ترس فشارهاي آمريكا و نيز به اميد پولها و حمايتهايي كه آمريكا و عربستان به آنها وعده داده اند حاضر شدند به اين قطعنامه ها راي مثبت دهند.
هر چند كه NGOها و تشكل هاي غير دولتي آمريكا كه با حقايق ايران آشنا هستند بشدت از اين نوع رويكرد آمريكا نسبت به ايران نگران و ناراحتند ، تا جايي كه در مخالفت با اين قطعنامه ها بيانه اي باعنوان "آمريكا با گزارش ساختگي شلاق تب جنگ عليه ايران را مي نوازد.  "صادر نمودند
.همه اين تلاشها به جهت افزايش فشار و صدور قطعنامه عليه ايران مي‌باشد تا پرونده ايران را به محاكم قضائي بين‌المللي بكشانند چيزي كه همواره آرزوي ديرينه شيطان بزرگ بوده است.
" و مكرو و مكرا... وا... خيرالماكرين "

و اما نيويوركي ها:
نيويورك را پايتخت پايتخت ها مي گويند. شهري پر رفت و آمد و شلوغ و بقول خودشان زنده، مركز هنر و نمايش و كتاب، مركزي براي نقاشان دنيا چون آثار شان را در آنجا مي توانند به ثروتمندان دنيا بفروشند، مركز سرمايه داري، بانكداري و نيويورك را به وال استريت آن مي شناسد، خياباني كه بازار بورس نيويورك (NYSE) در آن قراردارد.
 مركزي براي مد و فشن و آخرين مدهاي لباس و خيابان پنجم معروف نيويورك كه ثروتمندان دنيا لباس خود را از آنجا تهيه مي كنند همانجا كه فرح پهلوي هم لباسهاي خود را از آنجا تهيه مي كرد.
 نيويورك مركزي براي آثار تاريخي تمدن هاي مهم دنيا يا همان موزه متروپوليتن.نيويورك را به خيابان برادوي آن مي شناسند مركز هنرهاي نمايشي كه در بعضي تئاترهاي آن 40 سال هر شب همان يك نمايش روي پرده است ولي باز هم مشتري دارد!